Het is niet anders

Ooit heb ik kritiek gehad op Een schitterend gebrek van Arthur Japin (spreek uit Japin). In dat hele boek worden emoties uitgebreid beschreven en gedefinieerd, maar juist in de ontknoping ontbreekt dat er aan. Was de schrijver juist daar lui geworden, of kon hij de ultieme taak niet meer dragen om dat intense en pijnlijke moment helemaal te beschrijven? Dat laatste is niet uit te sluiten, maar het kan ook zijn dat de schrijver het precies bedoeld heeft zoals het er staat. Aan het slot is het uit met die gevoelens, juist daar maakt Lucia er een eind aan. Het is afgelopen en in die zin is het eind gerechtvaardigd. Toch is het ook gerechtvaardigd om te menen dat de schrijver daarmee zijn publiek tekort doet. Die leest nu eenmaal niet wat de schrijver er in zet. Hij leest alleen wat er staat te lezen. Alleen dat gebeurt, verder tast hij in volledig duister. Juist hij heeft het hele boek geboeid geluisterd naar alle wederwaardigheden van zo’n mens en wat ze erbij voelde. Dan is het toch wel zo aardig als de schrijver ons lezers ook bij het belangrijkste moment mee laat kijken, en wel zo beleefd.Aan de andere kant schrijft een schrijver een boek zoals hij het schrijft, is een boek zoals het is. Daar moeten wij van het lezersvolk maar genoegen mee nemen.

Dit bericht werd geplaatst in Over boeken en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s