Net heb ik een boekje van Toon Tellegen gekocht, een boekje met treffende taal en mooie tekeningen. Toon Tellegen maakt het leven mooier, in plaats van weer meer banaal.
Nu ligt het hier voor me op tafel, het boekje waar ik al in de winkel verliefd op werd. Maar kijken kan ik er niet in, want in diezelfde winkel liet ik er resoluut een papier om doen. En vanavond geef ik het weg.
“Ik haat jullie, vriend en vijand!”, brieste hij. “Jullie moeten sterven, allemaal, de wereld vernietigd.” Waarna hij zich, tot in de puntjes effectief, een kogel door de hersens joeg.
Drie jongens naast elkaar:
“Het is alleen maar een spelletje spelen, eten, en dan naar huis.”
“Ja, maar waarom een spelletje spelen?”
“Omdat iemand dat heeft bedacht!”
“Maar wie dan?”
“Weet ik veel! Gewoon iemand.”
Zojuist heb ik Ran gezien.
Wat een grootse tragedie! Hoe prachtig tot in elk detail vormgegeven! Een indrukwekkende film! En hoe duidelijk dat hier twee mannen voor ons staan, Shakespeare en Kurosawa, grootmeesters die hun genre tot in perfectie beheersen. Al in Throne of Blood is te zien dat die combinatie goud in zich draagt. In Ran stroomt het overvloedig, als een weldadig bad.
In Ran is Kurosawa een reus. Een reus die op de schouders staat van een reus die op zijn beurt weer op schouders staat van reuzen uit de oudheid die wie weet waar op staan, die opdoemen uit de mist. Ran is een toren.
Sommige mensen hebben een Peter en de wolf met Mies Bouwman, of Paul de Leeuw. Dat begrijp ik best.
Mijn Peter en de wolf is er een met Ko van Dijk. En je eigen Peter en de wolf is altijd weer een beetje thuiskomen.
 | Jordy op Wat het betekent atheïst te… |
 | Ida op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Cas vanRiel op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Machteld Berkelmans op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Ril Ler op Waarom wij Nederlanders vastho… |
Ranselrazer 