Volle tegenwind

Zaterdag 17 maart. Lange duurloop. Nog 36 dagen tot de marathon van Londen.

Tempo 17-3De temperatuur is gezakt en de wind is aangetrokken. Maar ik ga rennen zoals gepland. Wel haal ik mijn muts en thermoshirt weer tevoorschijn, die ik allebei eigenlijk nog maar pas geleden heb opgeborgen.

De enige andere voorzorgsmaatregel die ik neem is dat ik mijn lange ronde andersom loop dan ik gewend ben. Dat is een aanpassing op het allerlaatste moment, als ik al onderweg ben. Zulke beslissingen gaan heel spontaan en zonder veel poespas.

Op deze manier zal ik de laatste kilometers minder last hebben van de wind dan als ik mijn route loop zoals normaal, zo is mijn verwachting. Daarnaast zou ik minder kilometers volle tegenwind moeten hebben.

Maar volle tegenwind kan ik niet ontlopen. Net nadat ik kasteel De Haar voorbij ben, op 14 kilometer, krijg ik de volle laag in het open veld. Daar trek ik mijn muts ver over mijn gezicht en gedachteloos buffel ik door. Zo meteen moet ik nog een heel stuk open veld richting de snelweg, waar ik ook veel tegenwerking verwacht. Daarna hoop ik vooral beschut te lopen.

Mijn voorspellend vermogen laat me weer eens compleet in de steek. Het volgende stuk open veld valt heel erg mee, de beschutting daarentegen behoorlijk tegen. Het tweede gedeelte van mijn loop gaat dan ook consequent een stuk langzamer dan het eerste.

En ik ben echt blij dat ik morgen geen wedstrijd heb tijdens de Utrecht Marathon. Onder het lopen haal ik herinneringen op van de marathon in Leiden, toen er ook zoveel wind stond. Daar liep ik de eerste helft heel goed en ik begon te rekenen op een mooie eindtijd. Maar de tweede helft was een martelgang waarin ik snel meer dan alle gewonnen tijd weer prijsgaf.

Ik zie de bijna onoverbrugbare stukken dijk nog voor me waarop ik tegenwind had, met een bocht in het vizier die me verlichting zou moeten brengen. Steeds hoopte ik dat ik nu verder beschut zou lopen, en steeds kwam er weer zo’n vreselijk deel waarin ik veel te veel van mijn energiereserves moest aanspreken.

Intussen wens ik zowat de hele weg in stilte de mensen sterkte toe die morgen wel moeten lopen. Dat zullen ze nodig hebben.

Dit bericht werd geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s