De onheilsprofeten zien in de dood een onvolkomenheid van het leven, een probleem dat ze moeten oplossen door het uit de wereld te helpen.
Ik denk dat ze ongelijk hebben. Ik geloof dat de dood bij het leven hoort, dat het leven zelfs niet zonder kan.
En een geloof, dat is een eigenaardig ding.
Het is natuurlijk helemaal geen wonder dat ik gefascineerd ben door de dood. In mijn vroege kindertijd overleed eerst een zus en twee jaar later mijn vader. Zo werd dood al snel een deel van mijn leven, al wist ik niet eens wat het was. Maar het vreemde daaraan is, dat dood helemaal niets te maken heeft met wat je ervan weet. In het echt gebeurt het gewoon, niets om je over op te winden, iets om in het speelkwartier tegen een vriendje te vertellen: “Weet je het al? Mijn vader is dood.” Het had nauwelijks betrekking op mij.
Lees verder
Donkere wolken pakken zich samen boven mijn dood, de onheilsprofeten van een zeer ongewenste toekomst dienden zich aan. Het is een toekomst waarin ik minstens 150 word. Maar in andere voorspellingen loopt mijn leeftijd op naar wel 1000, zelfs tot aan onsterfelijkheid toe.
Het begon allemaal met een buitengewoon onaangedane man die uitgebreid op tv mocht vertellen over zijn overtuiging dat machines binnen afzienbare tijd microscopisch klein zullen worden. Zo klein zelfs, dat we ze in onze bloedbaan kunnen injecteren, van waaruit ze ons gezond gaan houden. Over een jaar of 25 zal dat gangbaar zijn. Maar ook voor wie nu leeft is er hoop, niemand hoeft meer bang te zijn voor de dood. Want de technieken waarmee we levens kunnen verlengen worden steeds beter en geavanceerder. Onze levensverwachting wordt steeds hoger, schuift steeds sneller voor ons uit, en wie zich nu al een beetje in acht neemt, geen gekke dingen doet, die kan erop rekenen dat die levensverwachting binnenkort sneller zal oplopen dan hij ouder wordt. Dat is nog eens een geruststellende gedachte. Lees verder
De lezer is van het allergrootste belang voor je verhaal. Zonder hem of haar, fictief of niet, blijft het dode materie, gedrukte inkt op pagina’s die het licht nooit zien. Dus schrijf je niet van a naar b, naar c en naar apotheose d. Je verhaal moet de lezer kietelen. Alle prikkels richt je in de juiste richting, en daarmee stuw je je lezer over je eigen achtbaan van a naar b via c onvermijdelijk richting apotheose d.
Welke lezer wil je prikkelen? En welke ben je bereid om af te stoten?
Jonge fietsende vrouw dringend in haar telefoon:
“Ik wil dat je daarmee ophoudt, zeg maar.”
 | Jordy op Wat het betekent atheïst te… |
 | Ida op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Cas vanRiel op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Machteld Berkelmans op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Ril Ler op Waarom wij Nederlanders vastho… |
Ranselrazer 