Lenteloop

Zaterdag 7 april. Lange duurloop. Nog 15 dagen tot de marathon van Londen.

”VechtVolle terrassen, vlinders in de berm, reigers die lawaai maken bij een nest hoog in de boom, parende kraaien, een fuut heeft iets lekkers voor een andere fuut, kibbelende meerkoeten rennen als bezetenen achter elkaar aan over het water, hordes motorrijders op de weg, de geur van barbecue, heel veel bootjes op de vecht, mensen die in hun voortuin werken, ze staan hun heg te sproeien of zitten rustig te lezen, een ooievaar in een weiland.

En natuurlijk de zon die nu ineens echt warm is. Daar moet ik aan wennen tijdens het lopen.

Net als vorig jaar komt die zon precies in het weekend van de marathon van Rotterdam. Maar volgens de huidige weerberichten blijft het morgenvroeg in Rotterdam vrij lang nog ietsje bewolkt en wordt het net niet zo warm als vandaag. Met beduidend minder wind.

Dus de omstandigheden lijken nog redelijk mee te vallen. Iedereen die hem morgen loopt heel veel succes!

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Verwaarloosd paard

Vrijdag 6 april. Duurloop. Nog 16 dagen tot de marathon van Londen.

”Verwaarloosde‘En? Nog gereden?’ Zo luidt een bericht van Miriam dat op me wacht als ik thuiskom van een soepel rondje rennen in schitterend weer.

Vanmiddag na het werk heb ik de paarden verzorgd, wat inhoudt dat ik anderhalve kruiwagen mest afvoer, dat ik een badkuip vol water pomp, kuil in de netten doe en dat ik de paarden hun voer geef. En op vrijdagmiddag als de zon schijnt is dat ook een perfecte gelegenheid om even met Sprettur het bos in te gaan.

Voor mij is het ontspannend, en Sprettur heeft zijn lichaamsbeweging weer gehad. Bovendien zijn we zo op een leuke manier samen bezig, wat goed is voor onze teambuilding.

Maar ik moet ook nog anderhalf uur rennen vanavond. En als ik dan eerst nog ga rijden, duurt het zeker tot 10 uur voor ik eindelijk kan eten en ben ik pas om twaalf uur klaar met al mijn taken voor vandaag. Dat is te veel voor een dag die zo heel vroeg begon. Daar heb ik gewoon geen zin in.

Dus verwaarloos ik Sprettur en laat ik hem grazen, al heb ik een stukje appel voor hem als ik aankom en kroel ik hem regelmatig als hij in de buurt komt.

‘Niet gereden’, moet ik dan ook terugsturen, wat teleurstellend is voor Miriam. Die had gisteren het eventuele ritje van vandaag al in de week gelegd door me te berichten dat ze Sprettur had beloofd dat ik vandaag met hem het bos in zou gaan. ‘Zijn oogjes begonnen te glimmen’, schreef ze er nog achteraan.

Maar ze moet niets beloven wat ze niet zelf waar kan maken, daar zijn Sprettur en ik het roerend over eens met elkaar. Toch wordt het ook voor hem tijd dat die marathontraining eindelijk voorbij is. Dan heb ik tenminste weer tijd om eens flink met hem door het bos te crossen.

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Maar als ik loop, dan loop ik toch graag

Donderdag 5 april. Intervaltraining. Nog 17 dagen tot de marathon van Londen.

”TempoIk begin te verlangen naar het einde van al deze trainingsarbeid. Vandaag zie ik er echt tegenop om de straat op te gaan en vier keer drie kilometer te rennen. Daar had ik tot nu toe nog geen last van.

Misschien komt het doordat ik het gevoel heb dat ik niet meer zo heel veel kan doen aan mijn conditie of kracht. Het gaat nu niet meer om opbouwen. Het gaat alleen nog maar om puntjes zetten op de i en om het bijhouden van wat ik al kan. Er zijn geen momenten meer waaruit ik grote voldoening haal of waarop ik grote ontdekkingen doe.

Maar het kan ook komen doordat ik de laatste maanden vrijwel geen dag vrij heb gehad en dat ik er nu toch echt wel moe van begin te worden. De training loopt op zijn laatste benen en vooral psychisch begin ik het zwaar te vinden.

Ik houd me er maar aan vast dat ik al over iets meer dan een week kan gaan afbouwen. Dus doe ik mijn nieuwe wedstrijdbroek aan, die ik net heb gekocht en waarin ik gelletjes kwijt kan, en ik stap de straat op.

Het inlopen rek ik nog wat, maar uiteindelijk besluit ik dat het er toch van moet komen. Ik versnel naar het gewenste tempo van 3:45 per kilometer en dat probeer ik vol te houden.

Twee keer drie kilometer heb ik daar moeite mee, want dan heb ik de wind pal tegen langs het kanaal. Maar in Maarssen mag ik omkeren, en op de weg terug hoef ik helemaal niet zoveel moeite te doen om op snelheid te blijven. In de laatste kilometer doe ik er nog een klein schepje bovenop.

Dat voelt dan toch wel weer heel erg lekker.

Al deze moeite doe ik voor GOAL for the Gambia, het project dat ik steun met mijn marathon. Je mag me gerust sponsoren.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Lachen om de pijn

Woensdag 4 april. Rustdag. Nog 18 dagen tot de marathon van Londen.

”Pijn”‘Even gitaar spelen op je spieren’, zegt Kay, terwijl ik lig te vergaan van de pijn. Hij heeft met zijn sterke handen een pijnlijke plek te pakken in mijn rechter kuit en die masseert hij genadeloos.

Kay is een imposante verschijning die alleen op woensdagavond benen masseert bij mijn fysiopraktijk Velofit. Gelukkig wist ik ongeveer wat me te wachten stond toen ik een afspraak met hem maakte, want ik had al een keer bij hem op de tafel gelegen. Toen vertelde hij over de massieve beenspieren van baanwielrenners, waar hij als één van de weinigen doorheen kon masseren. Dan heb je kracht in je handen.

Die kracht zet hij nu in voor een goed herstel van mijn benen. Dat is nodig, want mijn rechter kuit is de afgelopen week veel te gespannen geweest, wat vorige week donderdag al begon bij de intervals.

Het levert mij wel een paar momenten op dat ik nauwelijks weet waar ik het zoeken moet en dat de pijn zich uitstrekt van mijn voeten tot en met mijn billen. Want verstoppertje spelen is er bij Kay niet bij. Hij vindt de gevoelige spieren feilloos en als hij er een te pakken heeft laat hij die niet zomaar weer los.

Vreemd genoeg moet ik er vooral om lachen. En we maken direct een afspraak voor volgende week.

Dit allemaal om onder de 2:55 te lopen bij de marathon van Londen. Alle moeite is voor GOAL for the Gambia, dus sponsor me!

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Gewoon weer op kop

Dinsdag 3 april. Loopgroeptrainging. Nog 19 dagen tot de marathon van Londen.

”UitslagNa al die kilometers van gisteren zie ik best op tegen de training van vandaag. Ik weet niet of mijn benen het tempo wel zullen willen volgen dat we vanavond gaan rennen. Ze zijn nog wat zwaar en ik voel ook nog een prikje in mijn kuit. Maar het is natuurlijk geen optie om thuis te blijven. Dan ga ik maar een keer lekker rustig achteraan hollen.

Geurt blijkt er overigens helemaal niet te zijn vanavond. Die heeft een weekendje Terschelling gehad en is nog op de terugweg. Dat vind ik jammer, want ik had graag het resultaat van gisteren met hem besproken. Nu mis ik de de bevestiging van hoe ik die laatste drie kilometer van de halve marathon interpreteer.

Gelukkig heeft hij het recept voor deze avond doorgegeven aan Wijnand. Die vertelt ons dat we flink wat kilometers gaan maken. Alsof ik die tekort kom in mijn schema! Maar goed, we gaan aan de slag.

Er blijkt een schema te liggen met steeds kortere afstanden op steeds grotere snelheid. We beginnen bij 2,4 kilometer in een lekker tempo van van 4:10. Voordat we van start gaan zie ik nog op tegen de afstand, maar als we eenmaal bezig zijn is dat eigenlijk geen punt.

Daarna moeten we twee kilometer lopen in een tempo van 4:00, 1,6 kilometer in 3:50, 1200 meter in 3:40, 800 meter in 3:30, en tot slot nog vijf tweehonderd metertjes, opnieuw oplopend in snelheid.

En het gaat me verrassend goed af! Die eerste 2,4 kilometer loop ik achteraan met Robert-Jan, die gisteren ook een halve marathon heeft gelopen en die er daarna nog 12 kilometer bovenop heeft gedaan. We vertellen elkaar dat we het vandaag waarschijnlijk niet zullen kunnen bijbenen.

Maar verrassend genoeg zitten we allebei steeds vooraan, als we niet op kop lopen. Wij zijn dat lange werk gewend.

En in feite hebben we het aan Wijnand te danken dat het relatief makkelijk gaat. Als we staan uit te hijgen van de laatste 200 meter vertelt die ons namelijk dat die eerste 2,4 kilometer helemaal niet op het oorspronkelijke schema van Geurt stond. Die heeft hij er eigenhandig bij gemaakt. En precies die paar kilometers in dat rustige tempo gaven mij de gelegenheid om op gang te komen.

En sommige anderen werden er alvast een beetje door uitgeput, zodat ze mij er later niet uit konden lopen. Zo werkte dat extraatje aan twee kanten in mijn voordeel en dat van Robert-Jan.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Veertig kilometer rennen op een dag

Maandag 2 april. Heen, Halve van De Haar, terug. Nog 20 dagen tot de marathon van Londen.

”UitslagAls er één dag is waarvoor ik donaties verdien, dan is het deze wel. Het is een echte trainingsdag waarop ik keihard werk en veel kilometers maak, inclusief wedstrijd waarbij ik dingen te weten wil komen. En het persoonlijke record op de halve marathon heb ik helemaal uit mijn hoofd gezet, wat toch eigenlijk ook kudo’s verdient.

Rond een uur of 11 vertrek ik van huis met een rugzak om. Daarin veel drinken, een banaan, een paar repen peperkoek en extra kleren. Als ik al ruim een halve kilometer op weg ben, moet ik nog even terug, want ik ben een plastic poncho vergeten voor in het startvak. Daarmee blijf ik lekker warm na het inlopen.

Naar Haarzuilens lopen brengt de kilometerstand vandaag alvast op 9,5. Als ik aankom is Michiel vrijwel de eerste die ik zie. Hij is aan het rekken, strekken en inlopen. Zo meteen gaat hij de 10 kilometer lopen en bovendien vertelt hij me dat de dag goed is begonnen voor de Run-Inners. Wijnand heeft de 5 gewonnen.

Ik ben net te laat voor de prijsuitreiking, maar ik kom Wijnand nog wel tegen. Die heeft tactisch gelopen, vertelt hij. Hij is lekker achter de koploper blijven hangen en is er op de laatste kilometer als een speer vandoor gegaan. Zo win je een wedstrijd!

Als wij even later zijn weggeschoten juicht Michiel me toe vanaf de kant. En in de gauwigheid weet hij me ook nog te vertellen dat hij tweede is geworden op de 10 km. Dat maakt het Run-Inn-succes compleet. Jammer genoeg ben ik zelf dan al kansloos, want er zijn een paar mensen heel ambitieus van start gegaan. Bovendien ik ga vandaag niet voor de prijzen.

Het veld is al vrij snel uit elkaar geslagen. Als we wind mee hebben probeer ik een groepje te bereiken dat voor me loopt. Dat lukt uitstekend, maar helaas verpulvert het als ik er ben en we een bocht omgaan tegen de wind in. Dat moet ik dan alsnog alleen opknappen. Voor me loopt een man die ik vrijwel tot het einde toe bij me in de buurt zal hebben. Meestal loop ik voorop, maar hij zal eerder binnenkomen en met de eerste plaats in onze leeftijdscategorie gaan strijken.

Op ongeveer vier kilometer komt een jongen in een blauw shirt me voorbij scheuren. Maar hij zet niet door en ik kan bij hem aanhaken. We zullen nog zeker 10 kilometer bij elkaar lopen, het ene stuk ik voorop, dan weer hij. Hij houdt me uit de wind op een zwaar stuk door de polder. Op zestien kilometer halen we echter een jongen in die we al zo lang in het oog hadden en die maar heel langzaam dichterbij kwam. En zij vinden elkaar en gaan er met z’n tweeën vandoor. Ik kan niet volgen al loop ik op dat moment wel mijn snelste kilometer.

Voor die ongemerkte versnelling moet ik betalen! Vanaf 18 kilometer krijg ik het zwaar. We zijn net weer het terrein van Kasteel De Haar opgelopen en komen nu op een zandweg. Daar kan ik minder goed mee omgaan dan mijn medelopers. Bovendien begin ik nu te merken dat ik geen rust heb gehouden voor deze wedstrijd. Mijn kilometertijden zakken ineens van rond de 4 minuten naar rond de 4:20.

Ik kan het niet meer bolwerken. Mijn categoriegenoot profiteert daar optimaal van en komt me voorbij. Ik moet hem laten gaan en op ongeveer één kilometer voor de meet word ik ook nog verschalkt door twee andere renners. De rest ligt gelukkig te ver achter om me nog te kunnen inhalen.

Ik finish als achttiende in 1:25:05.

Dat is natuurlijk een tijd waar ik mee kan werken. Vermenigvuldigd met twee kom ik hiermee op de marathon ver onder de 2:55 uit. Alleen mag ik 22 april natuurlijk niet zo dramatisch instorten, want dan ben ik nog niet op de helft. Het zwaarste gedeelte moet dan nog komen.

Aan de andere kant heb ik dan natuurlijk een week rust gehad en die dag heb ik ook geen tien kilometer extra gelopen. Dat zal behoorlijk schelen, dat weet ik wel. Maar voor mijn gemoedsrust was het toch beter geweest als ik vandaag het tempo op peil had kunnen houden. Morgen zal ik met Geurt bespreken wat dit precies betekent.

Bij de garderobe komt ik de volgende Run-inner tegen, Remco, die net een keurig PR heeft gelopen op de halve marathon. We kleden ons om en dan stapt hij op de fiets. Dat zit er voor mij niet in, ik moet nog teruglopen en daar kijk ik helemaal niet naar vooruit. Mijn voetzolen doen pijn en af en toe heb ik kramp. Maar er is niets aan te doen, ik moet toch echt naar huis.

Net buiten het terrein begin ik maar met lopen, voorzichtig, landend op mijn hakken, langzaam, heel langzaam. Dit wil ik eigenlijk niet nog kilometers doen, maar gelukkig kom ik na een kilometertje of zo in een modus waarmee ik kan leven. Die brengt me gewoon thuis, al gaat het niet snel.

Onderweg komt er nog een verbaasde medeloper langsfietsen. ‘Jij plakt er nog een stuk aan vast’, roept hij me toe. ‘Alles voor de marathon’, antwoord ik. Hij steekt zijn duim omhoog.

Fijn dat zo iemand kan waarderen wat ik doe.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Meer geld nodig

Maandag 2 april. Even over de sponsoring. Nog 20 dagen tot de marathon van Londen.

”Children

Niet alleen de training gaat goed, er komt ook geld binnen voor GOAL for the Gambia, het doel dat ik sponsor in Londen. We hebben nu ongeveer 500 pond opgehaald.

Dat is fijn, want het is hard nodig, maar het is nog lang niet genoeg. De verschillende scholen, de kliniek en de studenten die direct van sponsoring afhankelijk zijn kunnen nog veel meer geld gebruiken.

Dan gaat het om simpele dingen, zoals het opnieuw pleisteren van de muren van een school, of het ommuren ervan. Of een dagje naar het strand voor de kinderen, want hoe belangrijk voor de ontwikkeling is het doen van leuke en speciale dingen wel niet! Maar het gaat ook om het betalen van het medisch personeel, rolstoelen, medicijnen, leermiddelen en ga zo maar door.

En wat dacht je van drie studenten die een plaats aangeboden hebben gekregen op de universiteit en die komende september mogen beginnen. Ze worden alleen niet direct gesponsord, dus ligt het er maar aan hoeveel geld er is of ze ook daadwerkelijk kunnen gaan studeren.

Kijk op deze site hoe je geld doneert en hoe je deze slimme jonge mensen naar de universiteit stuurt en dus verder helpt in het leven.

Mocht je dat te ingewikkeld vinden, geef me dan een seintje. Als je het bedrag naar me overmaakt, dan zorg ik ervoor dat er evenveel Ponden naar Gambia gaan als jij Euro’s aan mij geeft.

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen