Nagenieten

Maandag 23 april. Toerist uithangen. 1 dag ná de marathon van Londen.

Lopen gaat prima vandaag, als ik tenminste eenmaal op gang ben. Dus kunnen we Cambridge in om te punteren op de Cam, om King’s College te bezoeken, fudge te kopen en fish and chips te eten.

Ik hoef niet aan rennen te denken, niet aan schema’s, niet aan wedstrijden, niet aan trainen, ik mag alleen alle beelden van gisteren aan me voorbij laten trekken.

Het begint tot me door te dringen dat het toch een behoorlijk goede prestatie was, ook al heb ik mijn doel van 2:55 bij lange na niet gehaald.

Maar vandaag hoef ik zelfs daar niet aan te denken. Vandaag ben ik tourist en loop ik nog op een soort wolk.

Morgen, na de reis naar huis begint de analyse. Want die moet natuurlijk nog wel gebeuren. Zeker als wat!

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Finish!

Ik heb het geprobeerd. Tegen beter weten in. En ik heb het nog lang volgehouden ook! Tot 32 kilometer zat ik prima op schema.

Maar toen werd het echt te warm en hield ik het niet meer vol. Ik heb geconsolideerd op een tempo van ongeveer 4:50, zodat ik niet helemaal in zou storten.

Maar wat een evenement! Wat een mensen, wat een enthousiasme en wat een goede sfeer onder de lopers!

Ik heb ervan genoten!

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | 1 reactie

Race Day!

Warm!

Druk! Heel druk! Wat een gigantisch evenement is dit!

Nu ga ik mijn tas inleveren en dan ga ik naar de start.

Ik ben heel benieuwd!

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

De marathon is morgen pas

Zaterdag 21 april. Startnummer ophalen. Morgen ren ik de marathon van Londen!

”Koffer”Langzaamaan begin ik een idee te krijgen van de schaal van de London Marathon. En dan nog gaat die me de pet waarschijnlijk te boven en zal ik morgen verrast worden.

De Underground zit tjokvol met mensen die naar de Expo gaan, schreeuwende stewards op de perrons stuwen rijen dik aan reizigers richting de de juiste treinen of naar de uitgang van het station die naar de Expo voert. En dit is nog niet eens Race Day!

Gisteren hebben Jo en Martin verhalen verteld over vorige jaren. En daardoor is bij mij het schrikbeeld ontstaan dat ik zomaar achter groepen langzamere mensen kan komen te zitten, waar ik met geen mogelijkheid langskom en dat het na het startschot nog een half uur kan duren voordat ik van start mag, ook al zit ik in de snelle groep.

Maar ze vertellen ook over de wildenthousiaste mensenmassa die elke loper massaal vooruit schreeuwt, op werkelijk elke centimeter van het parcours. Er zal geen rustig moment zijn in de drie uur dat ik loop.

Toen ik in Utrecht het perron op stapte werd ik nerveus omdat ik de wedstrijd goed wilde lopen, vanwege de warmte en de wind. Maar nu begint ook om nog allerlei andere redenen de spanning op te lopen. Ik weet gewoon niet wat ik moet verwachten. Zal ik mijn race kunnen lopen zoals ik wil, of moet ik dat maar op mijn buik schrijven en lekker gaan genieten van de ervaring?

Daarom sluit ik het allemaal helemaal uit! Weg met die gedachten! Ik heb mijn startnummer, ik heb mijn chip, ik heb alles wat ik nodig heb om te starten. Dus morgen ga ik van start en dan zie ik wel wat ik moet doen of niet moet doen, of ik sneller of langzamer wil, of het moeilijk wordt of niet, of die menigte angstaanjagend is of opbeurend. Dat zijn zorgen voor morgen! Nu kan me dat niets schelen!

We gaan lekker in het gras liggen naast de Cutty Sark, we slenteren door Greenwich Park, we eten iets lekkers op een markt. We gaan rustig naar ons hotel (dat overigens veel verder weg is dan ik had gedacht, maar als we inchecken blijken we er als verrassing een bustocht naar de start bij te krijgen, dus dat maakt veel goed), Ik spelt rustig mijn startnummer op mijn shirt, voorzie mijn schoen van een chip, we gaan lekker veel eten, lezen, en dan lekker slapen.

En de marathon? Die is morgen pas!

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Toch maar meenemen

Vrijdag 20 april. Loslopen. Nog maar 2 dagen tot de marathon van Londen.

”Koffer”Ik prop alles in de koffer, mijn broekje, rensokken, shirt met het logo van GOAL for the Gambia, gelletjes, potje vaseline dat ik voor de marathon in Boedapest heb gekocht, onderbroekjes, normale sokken, een trui, t-shirts, toiletspullen, boek, laptopje, kabeltjes voor telefoon, horloge en laptop, adapter voor de stopcontacten in de VK. De koffer gaat maar nét dicht.

Daarnaast heb ik ook alles bij me, paspoort, boarding passes, pinpas, credit card, treinkaart, mail waarmee ik het startnummer kan ophalen. Niks vergeten! Dan kan ik rustig een paar uur rondlopen om me te bedenken wat ik allemaal toch nog vergeten ben.

Waarna mijn oog vrijwel direct op mijn renschoenen valt, die nog op de vloer liggen rond te slingeren. Misschien moet ik die toch ook maar meenemen. Dus koffer weer open, laptop boek en toilettas eruit, schoenen erin, alles er bovenop. Maar nu lukt het met geen mogelijkheid meer om de rits dicht te krijgen. Het boek en de laptop zullen bij Miriam in de tas moeten.

Vanmiddag om tien voor drie vliegen we op Stansted. Om half twaalf in de trein. Nu is het tien over half tien. Zal ik nu nog even veertig minuten gaan lopen om de stress uit het lichaam te verdrijven?

Koffer weer open.

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen