Zelfgekozen pijn

Donderdag 19 april. Rustig kort loopje. Nog 3 dagen tot de marathon van Londen.

”WeatherAls ik in de stad loop op zoek naar cadeaus voor de vrienden in Cambridge waarbij we morgen gaan logeren, belt Geurt me op. Eerder had ik hem in een berichtje gevraagd of hij vandaag tijd heeft om het wedstrijdplan door te spreken.

Hij is het er helemaal niet mee eens dat ik door de stad loop te banjeren. ‘Jij mag daar helemaal niet zijn, niet in de stad en je mag al helemaal niet stadten’, knort hij. Rennen mag ik wel even, maar verder moet ik met mijn benen omhoog gaan zitten, drinken bij de hand, liest met mijn ogen dicht.

In ieder geval heeft hij nu tijd voor me, en we spreken af dat ik het stadten zo snel mogelijk afmaak. Daarna kom ik naar hem toe.

Net voordat ik bij hem aanklop komt er een mail binnen van de organisatie van de London Marathon. Het is een ‘Important weather update for Race Day’. Het lijkt met 23 graden Celcius de warmste marathondag ooit te gaan worden, zo vertelt de mail. Het vorige record stond op 22,2 graden en is nu nog in handen van 1996 en 2007.

Goed om te weten.

Maar Geurt weet me op te beuren. Hij geeft aan dat ik goed genoeg getraind ben om dit aan te kunnen. We spreken af dat ik gewoon volgens plan van start ga, op een tempo van 4:10. Dat moet ik vol kunnen houden. Ik moet er alleen wel heel goed op letten dat dit de eerste 25 à 30 kilometer heel makkelijk aanvoelt. Als ik er eerder moeite voor moet gaan doen, is het toch nodig om mijn tempo aanpassen.

Dan moet het maar een volgende keer maar gebeuren, maar daar gaan we niet vanuit. Ik ga het gewoon doen!

Hij geeft me nog een paar gelletjes mee, twee die ik zonder water kan nemen en drie met cafeïne. Vanaf 20 kilometer moet ik er elke vijf kilometer een nemen. En op 20 en 30 kilometer paracetamol slikken, dan blijf ik soepeler lopen.

Maar ondanks dat zal de laatste 15 à 10 kilometer vanzelfsprekend pijn doen. Dan is het een kwestie van doorzetten, houdt hij me voor. Voor die pijn heb ik nou eenmaal gekozen toen ik marathons ging rennen. En dat weet ik intussen maar al te goed.

Al deze moeite doe ik voor GOAL for the Gambia, het project dat ik steun met mijn marathon. Je mag me gerust sponsoren.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Zorgen

Woensdag 18 april. Rustdag. Nog 4 dagen tot de marathon van Londen.

Nu ben ik me vooral heel erg zorgen aan het maken over het weer. In de voorspellingen wordt het verdorie steeds warmer in Londen. Het is inmiddels al 22 graden met een wolkje. En dat wolkje betekent dat het ietwat drukkend gaat zijn.

De windrichting was steeds zuidoost, wat voor mij gunstig is. Dan heb ik aan de noordkant van de Thames geen last van de wind en zelfs wat voordeel. Zeker met een windkracht 3. Maar nu is dat veranderd naar een zuidwesten wind met kracht 4! Het moet niet gekker worden!

Ik houd me eraan vast dat het vorig jaar in Rotterdam ook warm was, en dat heb ik ook redelijk goed doorstaan. Maar dit jaar ben ik in Londen, wat betekent dat 10 uur een uur later is dan in Nederland. De ellende stapelt zich op.

Maar aan de benen zal het niet liggen. Ron en Pepijn nemen ze om de beurt helemaal onderhanden, van boven tot onder en van voor naar achter. Alles is lekker soepel. Bovendien begin goed uitgerust te worden.

Dus alle zorgen ten spijt, ik wil gewoon gaan rennen!

Geplaatst in De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Uitzwaaitraining

Dinsdag 17 april. Inlopen loopgroeptraining en nog een klein rondje. Nog 5 dagen tot de marathon van Londen.

”TempoGeurt zit nog op Terschelling vanwege lekker weer, dus we hebben het schema van tevoren gekregen. Het is een opeenstapeling van heel snelle vierhonderd en tweehonderd meters. Snelheid, snelheid, snelheid, daar gaat het vandaag om.

Tijdens het inlopen mag ik een paar keer vertellen dat ik vrijdag vlieg, dat we zaterdag een hotel hebben en dat Miriam met flessen sportdrank en gelletjes langs de kant zal staan. Ook dat het warm wordt en dat ik me heb voorgenomen om het drinken niet af te raffelen maar er goed aandacht aan te besteden. Ik vertel het graag meerdere keren, want ik kan maar heel zelden praten over rennen met mensen die ook echt begrijpen waar ik het over heb.

Robert-Jan en ik hoeven vandaag alleen in te lopen. We doen de squats mee, dan springen we nog wat en na de steigerungen zijn we klaar. Zij gaan sprinten en wij krijgen heel veel welgemeend succes van ze mee. Dat doet goed. Dat kunnen we gebruiken!

Robert-Jan, die zondag in Enschede loopt, vertelt dat hij nog drastischer is met zijn koolhydraat-arme menu dan ik. Hij ontbijt met smoothies van rooie bieten en appeltjes, hij eet sla en geen enkele boterham. Dat lukt mij gewoon niet.

Maar allebei moesten we, tot onze grote spijt, deze week de taart laten staan waar mensen op het werk op trakteren, want het lijkt wel alsof ineens iedereen jarig is. Terwijl we normaal gesproken met alle liefde twee of drie stukken opscheppen. Dat rennen we er toch wel weer vanaf.

Wat kijken we uit naar donderdag, dan mogen we weer schransen.

Robert-Jan gaat zondag proberen onder de drie uur te rennen. Vorig jaar in Rotterdam heeft ook een poging gewaagd, maar toen ging hij stuk. Dit keer heeft hij veel completer getraind, vertelt hij. Bovendien is hij mentaal sterker geworden. En de marathon is ook een mentaal spel.

Dat kan ik alleen maar beamen. Dat is het zeker. En ik heb het idee dat ik de afgelopen maanden mentaal eveneens heel veel sterker ben geworden. Dat moet ook wel, met het volume aan kilometers dat ik heb gelopen dit jaar. Gemiddeld heb ik zo’n vijftig kilometer per maand meer gedaan dan vorig jaar. En toen was ik al zo goed getraind.

Terwijl we richting de auto van Robert-Jan lopen, spreken we allebei het vertrouwen uit in zondag. Maar we gaan vooral lekker lopen. En tot slot wensen we elkaar heel veel succes. Van iemand die zo precies weet voor welke uitdaging je staat, is dat heel waardevol.

Als hij afslaat naar zijn auto, dan loop ik nog een rondje om. Aan de overkant van het kanaal zie ik de anderen aanzetten voor het volgende sprintje. Ze gaan er enthousiast vandoor, dus klap ik voor ze. Dat hebben ze verdiend!

Al deze moeite doe ik voor GOAL for the Gambia, het project dat ik steun met mijn marathon. Je mag me gerust sponsoren.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Roep eens wat!

Maandag 16 april. Korte en rustige duurloop. Nog 6 dagen tot de marathon van Londen.

”TempoMijn rustweek is begonnen, maar vandaag merk ik daar natuurlijk nog weinig van. Overdag moest ik gewoon nog bijkomen van een weekend waarin ik meer dan 50 kilometer heb gelopen. En na het werk moet ik nog 10 kilometer rennen. Dat is wel minder, maar ook weer niet dramatisch veel minder dan vorige week maandag, toen ik dertien kilometer in een trager tempo deed.

Overigens draag ik bij het lopen vandaag voor het eerst het t-shirt van GOAL for the Gambia. Het is een hele opluchting om te merken dat het perfect past. Het knelt nergens, het zit niet te strak, het logo voelt niet zweterig. Er is helemaal niks op aan te merken. Na de loop leg ik het in de week in water, dan is het daarna helemaal klaar om mee naar Londen te gaan.

Vanaf morgen barst de rustweek echt los. Dan mag ik niet meedoen met het looponderdeel van de loopgroeptraining. En vooral donderdag is een keerpunt. Dan geen uitputtende intervaltraining meer voor mij, maar een licht loopje van een half uur. Dat zal mijn lichaam op waarde moeten weten te schatten.

En tot slot, waaraan ik pas echt goed merk dat de laatste week is ingegaan, heb ik mijn dieet aangepast. Geurt heeft al een paar weken geleden uitgebreide instructies gestuurd naar iedereen die een marathon loopt dit jaar. Daarin staat dat ik maandag, dinsdag en woensdag koolhydraatarm moet eten. Dat betekent dus veel groenten als courgette, tomaat, groene paprika en ui, met wat kip.

Dat is even wennen. Pas vanaf donderdag mag ik me helemaal gaan volstouwen met volkorenpasta en zoete aardappel. Daar kijk ik alvast naar vooruit. Heerlijk!

En op mijn werk heeft mijn hardlopende collega, die op afstanden tot 16 kilometer veel sneller is dan ik, zich laten verleiden tot een voorspelling van wat ik ga presteren. 2:53:38, zegt hij. En als ik daar onder duik, verdubbelt hij zijn inzet.

Als meer mensen nou wat roepen, dan heb ik misschien de neiging om mijn renplan voor zondag daarop aan te passen.

Al deze moeite doe ik voor GOAL for the Gambia, het project dat ik steun met mijn marathon. Je mag me gerust sponsoren.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen

Ik voel me sterk

Zondag 15 april. Vlotte duurloop. Nog maar één week tot de marathon van Londen.

”RouteVandaag ren ik mijn allerlaatste lange duurloop voor de marathon. Hierna ga ik rusten, want, zoals Geurt altijd zegt, de marathon win je in bed. Dat schijnt een uitspraak te zijn van Gerard Nijboer, toch niet de eerste de beste, al is zijn beste prestatie een zilveren medaille.

Als ik diezelfde uitspraak vandaag tegen tegen mijn wielrijdende buurman bezig, vertelt hij me dat het een bekende wieleruitspraak is. ‘De Tour win je in bed.’ Er zal sowieso iets in zitten dus.

Maar voordat ik naar bed mag, moet ik eerst nog 26 kilometer rennen, om de 110 kilometer vol te maken deze week. Daarvoor neem ik dezelfde route als gisteren, langs de Vecht, door Maarssen en Breukelen, langs wat kastelen en molens, buitenplaatsen en een stukje kanaal. Het is een mooie route en op het keerpunt ben ik over de helft, dat vind ik fijn.

Vanochtend heeft het geregend, dus de grond is vochtig. En dat merk ik als de zon doorbreekt. Dan wordt het vrijwel direct onaangenaam warm, waardoor het zweet me over de wenkbrauwen gutst. Als de voorspellingen uitkomen blijft me dit in Londen in ieder geval bespaard, want het gaat de komende dagen niet regenen. Alles krijgt goed de kans om op te drogen, met volle zon en 25 graden op woensdag, donderdag en vrijdag.

Voor deze laatste duurloop heb ik me voorgenomen om gewoon lekker te lopen, zonder me extra in te spannen of in te houden. Ik wil de training vooral met een goed gevoel afsluiten. En het valt niet tegen! Op de heenweg gaat het alvast een stuk sneller dan gisteren. Maar dat komt ook door de wind, die is namelijk gedraaid. Nu heb ik op de heenweg vooral wind mee en dat vertaalt zich in snelheid.

Maar ook op de terugweg blijf ik het tempo er goed inhouden. De laatste kilometers versnel ik nog wel even, omdat ik de hete adem in mijn nek voel van mezelf van gisteren, toen ik een stevige eindspurt had.

Maar ik laat me niet inhalen vandaag. En tegelijk laat ik me niet gek maken, ik neem de regie volledig in handen. Ik ga niet te snel, ik blaas mezelf niet op, maar ik houd mijn vroeger ik op keurige afstand.

Ik voel me sterk! Precies het gevoel waarmee ik de laatste week in wil.

Al deze moeite doe ik voor GOAL for the Gambia, het project dat ik steun met mijn marathon. Je mag me gerust sponsoren.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | 2 reacties

Zo verschijn ik aan de start

Zaterdag 14 april. Vlotte duurloop. Nog 8 dagen tot de marathon van Londen.

”shirtZo stroef en moeilijk als het gisteren ging, zo soepel en makkelijk gaat het vandaag. Voor ik het weet ben ik op tien kilometer en de overige zestien boezemen me geen enkele weerzin in. Als ik bij Breukelen de Vecht ben overgestoken, gooi ik er nog en schepje bovenop. Omdat het kan en omdat het lekker voelt.

Pas in de laatste kilometers breekt de zon door en wordt het ietsje warmer. Zoals het er nu ineens naar uitziet is dat overigens een realistisch scenario voor volgende week zondag. Want de vooruitzichten voor Londen zijn nu lekker zonnig met een temperatuur die ‘s middags de twintig graden aantikt.

Tegen die tijd ben ik al binnen, neem ik aan, maar jammer genoeg lijkt het geen comfortabele 14 graden te worden. Natuurlijk kan er nog steeds een boel veranderen, want er zit er nog een week tussen nu en dan. Maar het begint allemaal toch wat nauwkeuriger te worden.

Wat in ieder geval buiten kijf staat is welk t-shirt ik ga dragen tijdens de marathon. Op weg naar de wei haal ik het op bij de drukkerij. Het logo van GOAL for the Gambia staat er beter op dan ik had durven hopen, maar het is wel kleiner dan ik had verwacht.

Hoe dan ook, er is niets meer aan te doen, dit is het t-shirt waarmee ik ga rennen.

Morgen of overmorgen zal ik het tijdens de training een keer aandoen om het uit te proberen. Wie weet zijn er plekken waar het schuurt of op een andere manier irriteert. Daar kom ik graag achter voordat ik op 30 kilometer ineens niet prettig meer kan bewegen. Ik denk al een plek te voelen bij de oksels.

Voor de start smeer ik sowieso rijkelijk met de beste vriend van lopers, vaseline. Daar heb ik meer dan voldoende van.

Al deze moeite doe ik voor GOAL for the Gambia, het project dat ik steun met mijn marathon. Je mag me gerust sponsoren.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | 1 reactie

Even moeilijk

Vrijdag 13 april. Rustige duurloop. Nog 9 dagen tot de marathon van Londen.

”TempoEen heel simpele duurloop blijkt zo aan het einde van de trainingsperiode nog een behoorlijke opgave. Tot een kilometer of zeven doet mijn been ongemakkelijk zeer en moet ik er moeite voor doen om gebalanceerd te blijven lopen. Dat zorgt ervoor dat het niet prettig gaat.

Rond kilometer negen begin ik ook nog honger te krijgen en dat helpt allerminst. Voordat ik kon gaan lopen moest ik de paarden nog voeren en uitmesten, dus het is wat later geworden.

Zo wordt anderhalf uur toch nog best lang.

Daarnaast krijg ik het vermoeden dat mijn horloge me hier en daar voor de gek houdt. Kilometers lijken veel langer dan normaal en volgens mijn horloge loop ik langzamer dan ik zelf ruw inschat. Dat vermoeden wordt natuurlijk gestaafd door de laatste wedstrijden, toen het ding ook al niet nauwkeurig bleek. Ik begin er ernstige twijfels over te krijgen.

Gelukkig staan er bij de marathon over het algemeen kilometerbordjes langs de route, al zouden dat in Londen ook best wel eens mijlbordjes kunnen gaan zijn. In ieder geval hoef ik niet alleen op mijn horloge te vertrouwen.

De onnauwkeurigheid van het ding kan zelfs in mijn voordeel uitpakken, omdat ik gewend ben harder te lopen dan ik in werkelijkheid hoef. En dan kan het alleen maar meevallen. Toch is het na de marathon misschien toch tijd om eens naar een nieuw horloge om te zien.

Als ik dan toch eindelijk thuis kom ben ik uitgeblust. Gelukkig heb ik niet heel rap hoeven lopen, zodat ik hier snel van zal herstellen. Ruim voor de duurloop van morgen.

Wel moet ik nog mijmeren over waarom ik me zo lamlendig voelde tijdens het lopen, en dat kan nog best aan de sluimerende hooikoorts liggen. Die loert weer op een kans om door te breken. En ik voel me de laatste dagen ook wat slomer en heb meer moeite met wakker worden. Dat zijn vaak tekenen aan de wand.

Gelukkig wordt die hooikoorts op de dag van de marathon sowieso gecompenseerd door een stoot adrenaline. Dus daar maak ik me geen zorgen over. Het kan hoogstens de komende week verpesten.

Laat het nog maar een weekje of twee wegblijven.

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf, De weg naar Londen 2018 | Een reactie plaatsen