Ranselrazer

Ik kan je geen redenen geven waarom je bij me zou moeten blijven. Alleen jij kunt die bedenken. Net zoals alleen jij er kunt bedenken waarom je me voorgoed zou verlaten.

Maar weet wel dat ik me mee laat slepen door wat me aanspreekt, gevaarlijk of ongevaarlijk even makkelijk, en dat je me dus nooit zult kunnen vertrouwen.

Niet bang voor een beetje angst.

Verslag ter plaatse

Onder de bomen kruisten twee mensen mijn pad. Ze kwamen voor me te lopen, ze liepen hand in hand en ik ging er voetstoots vanuit dat het een man was en een vrouw. Eerst trok de man mijn aandacht, hij keek steeds van haar weg in de richting van het kanaal langs het wandelpad. Ook zij keek in die richting, waarmee ze mijn aandacht op zich vestigde. En ineens had ik het idee dat het een jongen was. Haar postuur was jongensachtig, wat me even verwarde, want ze leken werkelijk te lopen als man en vrouw. Maar hoe langer ik keek hoe duidelijker het werd. De manier waarop die puzzel voor me liep, het bovenlichaam iets naar voren, de manier waarop die handen in die mouwen zaten, en waarop ze er direct weer in terug doken nadat ze iets hadden aangewezen, de manier waarop die arm half achter op de rug hing. Dat moest wel een jongen zijn, een jaar of twaalf. Zouden ze vader en zoon?

Dan gingen ze op een bankje zitten, naast elkaar, de jongen had het uitgezocht. Die keek strak voor zich uit toen ik langs kwam lopen. De man wreef met zijn vlakke handen over zijn ogen en gezicht, bedekte het zo, maar als hij dat nog iets langer had volgehouden zou het met zekerheid verdacht zijn geweest. Hij liet zijn handen zakken en moest wel naar me kijken, naar de beweging precies voor zijn neus. En ik keek recht terug in zijn gezicht. We zeiden gedag. Er was geen enkele gelijkenis. Hij was niet op zijn gemak.

En nu mag u zeggen welke conclusie hieruit getrokken moet worden. Waarbij ik ten overvloede aanteken dat ik enkel de dingen heb vermeld die mij persoonlijk opvielen.

Voor ieder wezen is het een kwestie van leven of dood, voor jager en opgejaagde. Welke wendingen het lot ook nemen mag, er wordt altijd verloren, terwijl de winnaar alleen heeft gewonnen terwijl hij eet. Dat is het schone ervan. En omdat ik dat mooi vind, dat het leven verder gaat, zou je me kunnen scharen onder de vitalisten, een predicaat dat veel argwanende blikken zal opleveren omdat het vitalisme een stroming is waar onder andere het fascisme uit is voortgekomen, en het nationaal socialisme, twee richtingen die ik voor de nuance graag uit elkaar houd. Het ene is een Italiaanse vorm, het andere een Duitse, beide uit eerste helft vorige eeuw. Maar het mijne is Nederlands, en bovendien de mijne nu. Zelf heb ik dus weinig morele of maatschappelijke bedenkingen bij de verwantschap. Historische gebeurtenissen, hoe ingrijpend ook, kunnen toch niet zomaar hele denkgebieden afsluiten. Het zou zelfs dom zijn om iets alleen uit angst voor de behaalde resultaten te mijden, met alle rijkdom die er onvermijdelijk in besloten ligt. Als extra geruststelling wil ik daar nog wel aan toevoegen dat ik mezelf niet automatisch reken tot degenen die zullen eten. Nou net niet, al eet ik met smaak.