Ranselrazer

Het was het eerste en enige persoonlijke contact dat ik met mijn vader had, een moment echt tussen ons, met werkelijke communicatie. Het was een heus gesprek, waarin ik het initiatief nam en hij op mij en op mij alleen reageerde, direct en zonder opsmuk. Vreemd eigenlijk dat het me nu pas, zeker veertig jaar later, lukt om daar enige betekenis aan te geven.

Er is overigens nog een herinnering waarin alleen wij met z’n tweeën een rol spelen, maar die wordt slechts gekenmerkt door onbegrip van beide kanten. Dat voorval speelde zich af op een vakantie in het oosten van het land. We waren een eindje gaan rijden met de auto, wat we wel vaker deden in die dagen. Bij die gelegenheden, meestal op een zondagmiddag, verheugde ik me vooral op het tochtje met de pont over de Maas, wat steevast op het programma stond. Daar genoot ik altijd met volle teugen van, en ook nu weer keek ik ernaar vooruit. Maar hoe langer we reden, hoe bezorgder ik werd, want het zag er naar uit dat we helemaal niet over een pont zouden gaan. En uiteindelijk werden mijn ergste angsten bewaarheid, we kwamen weer aan op ons vakantieadres zonder dat we een rivier hadden gezien. Logisch, want vanuit Twente is het ver rijden naar de Maas. Maar ik was een en al verontwaardiging en weigerde uit de auto te komen. Dat was mijn stille manier van protest. Ik wilde met de pont! Waarom zouden we anders uit rijden gaan? Ik zie mezelf nog zitten achter in de Austin Martin van mijn vader, iedereen al verdwenen en alleen hij is er nog, met zijn hoofd in de auto gebogen gebaart hij me geïrriteerd naar buiten te komen. Ik blijf koppig zitten.

Lees verder →

Afschuw heerst na de aanslagen in en rondom Parijs op de redactie van Charlie Hebdo, politieagenten en een supermarkt. En dat is niet vreemd als het geweld zo dichtbij in Europa toeslaat. Toch zijn de schietpartijen niet de grootste oorzaak van de angst die mij bij de keel heeft. Daarvoor zorgen de reacties op de gebeurtenissen die iedereen overal te pas en te onpas met veel bombarie ventileert. Steeds als ik weer de fout maak om naar beneden te scrollen naar de reacties onder een artikel komt die angst me in golven tegemoet, in de vorm van de roep om oorlog, de roep om maatregelen, wijzende vingers naar vijandsbeelden en nog veel meer van dat ondoordacht radicalisme waarin de gematigde stemmen als eenzame drenkelingen verzuipen.

Dat doet me pas echt de haren te berge rijzen. Lees verder →