Ranselrazer

Mijn uitvaart heb ik al helemaal beraamd. Het liefst word ik verbrand. Op zich is daar niets bijzonders aan, maar toch is het niet helemaal gangbaar wat ik wil. Het gangbare is namelijk gespeend van elk soort drama. Dat drama wordt in de crematoria alleen nog een beetje nagespeeld, door de kist langzaam te laten zakken en er dan een luik boven te sluiten. Dat symboliseert het afscheid, maar het is natuurlijk vreselijke nepperij. De dierbaren worden belazerd waar ze bij staan, en het ergste is dat ze er zelf de opdracht toe hebben gegeven. Ze weten heus wel dat het lijk, terwijl zij aan de koffie gaan en de condoleances in ontvangst nemen, door volkomen onverschillige mensen naar de oven wordt gebracht, onbekenden stoken het vuur op, schuiven de kist erin.

Laat mijn mensen me dan in ieder geval zelf naar die oven brengen; het liefst kijken ze toe hoe mijn schedel voor een laatste keer opgloeit. Nog liever deden ze het op een grote brandstapel, een uitslaand houtvuur dat vrijuit mag branden en likken aan de avondlucht, met mijn lijk in het gloeiende centrum. Alleen is zulks hier te lande ten strengste verboden, stel je voor dat iedereen zoiets zou willen.
Lees verder →

(Op de wijze van: Daar wordt aan de deur geklopt)

Mag ik lekker dood la la
Dood la la
Dood la la
Mag ik lekker dood la la
Mag ik lekker dood

Deze vrolijke variant van het bekende sinterklaasliedje zing ik het hele jaar door. In de auto zing ik uit volle borst, met mijn beste imitatie van een opera-bariton. Ik stop er allerlei variaties in, bijvoorbeeld een lange uithaal op het eerste woord, verschillende soorten klemtoon op dood, en de laatste zin vervang ik, zo het uitkomt, in ‘dood la la laa’ of ‘dood la la la la la’.
Lees verder →