Ranselrazer

Dit jaar begon mijn training vreselijk chaotisch. Ik had me al lang ingeschreven, alleen had ik van 5 april nog niet teruggerekend tot de datum dat ik moest beginnen. Toen ik me daar uiteindelijk toe zette, bleek dat gisteren mijn eerste trainingsdag was geweest, en dat er voor vandaag een snelle acht kilometer op het programma stond. Gehaast heb ik me omgekleed en zonder nadenken of voorbereiding ben ik de straat op gegaan.

Ik had dan wel goed getraind voor de training, met een Singel- en een zevenheuvelenloop, maar na twee weken rust was die snelle overgang net iets te veel van het goede. Een spier in mijn linker bovenbeen liet weten dat het niet goed zat, en nog voor de training goed en wel begonnen was, moest ik twee weken aan de kant blijven om te herstellen van een blessure. Lees verder →

In 2003 liep ik de marathon voor het eerst, zomaar, omdat ik in een bevlieging had bedacht dat ik de marathon wilde lopen.

Voor die tijd liep ik elke week een paar kilometer. Dat ging me zo goed af, dat het onzalige idee in me opkwam dat ik met gemak veel verder kon. Dat overkomt me vaker. Zo heb ik eens in een bevlieging besloten om mee te doen aan een wandeltocht van 80 kilometer. Zonder overvloedig veel te trainen heb ik die ook inderdaad uitgelopen, maar de laatste 11 kilometers waren een martelgang waarvan ik de weerga nog niet kende. Lees verder →

Het laatste loopje voor de marathon was helemaal niet zwaar. Dat merkte ik direct bij het oversteken van het kanaal. De fietser die aan het begin van de klim een paar honderd meter voor me de helling opreed, kwam met rasse schreden naderbij. Vlak voor de top haalde ik hem in. Ik hoefde er niet eens moeite voor te doen. Langs het water liet ik met het grootste gemak twee schepen achter me.

Weg zijn de zware benen. Het was niet meer nodig om mezelf te dwingen op snelheid te blijven, dat gaat me af als een tweede natuur. Nog een paar extra dagen rusten, en het is zover. De enige zorg die ik dan heb, is dat ik onder de 50 minuten per 10 kilometer blijf. Daarmee zit ik ruim goed.

Dat gaat lukken.

De zon schijnt nog even mooi, maar gelukkig is het niet meer zo vreselijk heet. De hele winter heb ik bij vrieskou gerend, ingepakt in twee of drie lagen over elkaar heen, glibberend over de straat om op de been te blijven, en daar is mijn lichaam nog helemaal op ingesteld. Die twintig graden van vorige week was dus even behoorlijk schrikken.

Alles en iedereen reageerde enthousiast. De vogeltjes floten, de bloemetjes bloeiden, de bomen schoten uit, de speeltuinen zaten vol. Maar ik zweette bij het rennen als een otter. De winter heeft nu toch zo lang geduurd, daar kan best nog een weekje aan worden vastgeplakt. Een graad of tien lijkt me meer dan genoeg voor de tweede dag van het lentefeest. Daarna kan wat mij betreft de zomer losbarsten.