Ik kwam er weer zo een tegen die zich afzette tegen God. Hij gelooft er niet in en daar komt hij rond voor uit.
Hij vertelde mij dat hij zichzelf beschouwde als atheïst, de stakker. Ook al deed hij het verlegen en bescheiden, hij zei het wel.
Maar ik ben niet geïnteresseerd in waar hij niet in gelooft. Als hij mij zo nodig iets zeggen wil, laat hij dan liever opbiechten wat hem drijft.
Dan zal ik luisteren.
Dag kattekop, zeg ik tegen de kat die zonder me uit het oog te verliezen voor mijn wandelende voeten vanonder de heg achter de auto loopt. Dat zeg ik vaak tegen katten, dat is hun naam als ik ze tegenkom.
Zo groet ik ook honden, zelfs al loopt hun baasje me zonder op- of omkijken voorbij. Maar tegen honden zeg ik geen hondenkop, dat is geen goede naam. Bij hondenkop denk je niet, zoals bij kattekop, aan het hele dier. Hondenkop is het woord voor de kop van een hond, liefst alleen en zonder lijf. Het zou luguber zijn om zoiets tegen een hond te zeggen.
Hé Beest, zo groet ik hen.
Over de teleurgestelde lezer van Spel van Stephan Enter
Spel is een prachtig boek om te lezen. Er staan passages in die om te smullen zijn zo mooi geschreven, om groen en geel te zien van jaloezie. Maar ondertussen is al die schoonheid ook nog functioneel. Zoals ik in mijn vorige stukje over dit boek al schreef, zitten we in een geconstrueerd sprookjesland. Niet voor niets komt de wens acuut uit als de hoofdpersoon hem uitspreekt. Hij wil een held wezen en een held zal hij zijn. Hij wordt de held, maar voornamelijk is dat vernederend. Als hij daarna alsnog een heroïsche heldendaad wil verrichten, al is het maar een kleintje, mislukt die jammerlijk en bezeert hij zich bovendien. Juist de wond die hij daaraan overhoudt, geeft zijn kameraden het excuus om hem niet te geloven en zelfs, vreselijk onrechtvaardig, uit te maken voor lafaard.
Niemand heeft beweerd dat het een zoete sprookjeswereld is waarin we zijn beland. Steeds minder zoet wordt het daar, hoewel de hoofdpersoon nog wel met zijn prinses in het torenkamertje belandt. Tot slot verliest hij zijn toverkracht. Dan is het sprookje uit. Lees verder
Er zat een vogeltje te zingen op de nok van een dak. Ik hoorde hem al van verre en terwijl ik aan kwam lopen bleef hij uit volle borst zijn best doen, zodat ik langzamerhand kon lokaliseren waar hij zat, tot zijn kleine en fiere silhouet zich voor me aftekende tegen de avondlucht. Voor het huis bleef ik drentelen en dralen. Ik kon me niet losmaken van zijn lied, dat ging van laag tot hoog via kwetteren richting tjilpen over korte fluiten naar lange gieren in elk denkbare variant en combinatie. Geen enkele keer tot hij wegvloog, naar zijn volgend optreden, heb ik hem kunnen betrappen op een herhaling. Aan mijn oren bood hij het eindeloze arsenaal.
Nog maar vier hoofdstukken ben ik onderweg in Spel van Stephan Enter, en nu al is me ondubbelzinnig te verstaan gegeven dat we niet in de echte wereld leven, maar in een geconstrueerde roman. Dat deed de dorpsgek, die nu zichtbaar blijkt te zijn voor de terugkerende jongen, maar onopgemerkt blijft voor de mensen die op hun geboortegrond zijn blijven wonen. We betreden magische grond. Er gebeuren daar vreemde dingen die met vreemde ogen moeten worden bekeken.
Direct daarop zijn de bijbelse figuren dus echte personages, die vanuit de kerkramen onze hoofdpersoon treiterend proberen te overtuigen, al gelooft hij zelf niet in hun bestaan. En het is niet voor niets dat Theo achterblijft in het eerste gedeelte van de wedstrijd met de stokjes in de beek, maar dat hij uiteindelijk met een straatlengte voorsprong wint.
Ineens kijk ik ook met argwaan naar de neger van het begin, toen het allemaal nog simpel was.
 | Jordy op Wat het betekent atheïst te… |
 | Ida op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Cas vanRiel op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Machteld Berkelmans op Aan wie de coronapas vergelijk… |
 | Ril Ler op Waarom wij Nederlanders vastho… |
Ranselrazer 