Vergissen is menselijk

Geplaatst op 05/04/2007 door Sander

Een recensie van Dagen op aarde van Willem Brinkman

Bij het kopen van een boek heb ik me laatst danig vergist. Ik dacht een van Willem Brakman aan te schaffen. Zo eens in het jaar komt het verlangen bij me boven om me door die schrijver eens flink te laten verrassen, en de boekenweek vond ik een mooie gelegenheid om mezelf zo’n verrassing cadeau te doen. Ik greep er echter naast, maar daar kwam ik achteraf pas achter, toen ik het boek had opengeslagen en wilde beginnen met lezen. Vanaf de binnenkant van de cover staarde me niet de grijze man met pretoogjes aan die ik had verwacht, maar een keurig gekapte en gebrilde meneer die zijn handen voor zich op een grote tafel had gelegd, achter zich een statige spiegel met bijpassende kandelaars. Daar klopte iets niet. En inderdaad.

Hoewel ik zeker behoefte had aan de snedige taal en absurde verhaallijnen van Brakman, nam ik de vergissing op het moment zelf niet al te zwaar op. Debutanten moeten toch ook een kans krijgen. Bovendien wilde ik me laten verrassen en wat dat betreft was dit een buitenkans. Welwillend begon ik te lezen. Lees verder →

Geplaatst in Over boeken | Tags: , , , , , , , , | Plaats een reactie

Onbeperkt zicht

Geplaatst op 03/03/2007 door Sander

Toen ik buiten kwam was er nog maar een sikkel over van de maan. En bovendien kroop er juist een vette wolk voor. Heb ik weer. Is er een maansverduistering en heeft de weerman me beloofd dat ik hem zal kunnen zien, wordt mijn plezier vergald door wolken zomaar uit het niets. Gelukkig kwam het niet zover. Er zat een achterkant aan de wolk en ook de rest bleek geen aaneengesloten front. Zo kon ik het kleine stukje verlichte maan opgelucht kleiner en kleiner zien worden, de rest in een onbestembare gloed. Te vroeg gejuigd, zo bleek. Bijna helemaal uit het zicht van de zon kwamen er ineens wel heel veel wolken voorbij. En er zat meer in het vat waar ze uit tevoorschijn kwamen. Dat zag er grijs en dicht uit, sluierbewolking zonder eind. Ik zei al gedag tegen de maan en bedacht me welk teleurstellend nieuws ik achteraf zou moeten berichten. Maar zie, de sluierbewolking was geen sluierbewolking. Het bleek een reusachtige wolkenvogel die, ademloos door mij gevolgd en terwijl de kerkklokken om beurten twaalf sloegen, met haar machtige wieken in sierlijke bogen naar haar eind alle wolken in een grootse slowmotionbeweging voor zich uitjoeg en de maan weer uitscheet waar ze haar had opgeslokt, in haar spoor een heldere hemel.

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | Plaats een reactie

Steeds opnieuw

Geplaatst op 19/01/2007 door Sander

De auto reed dwars door een plas en natuurlijk kreeg ik de volle laag. Een plens in mijn gezicht, een plens over mijn jas, een plens op mijn broek. Het was je ergste nachtmerrie op regenachtige dagen. Om dit te voorkomen doe je alvast een stap naar achteren als je voor het rode stoplicht staat, je houdt steeds in de gaten waar de plassen zijn, welke koers auto’s varen, waar het water heen zal gaan. Maar nu ging het allemaal te snel, het was te donker en ik had die plas helemaal niet opgemerkt. Wat deed dat water daar ook midden op de weg. Dat hoort daar niet, dat hoort aan de rand, en mijn douche was dan ook vooral de schuld van die plas. Maar ik was het die de volle laag over me heen kreeg en ik vloekte en vloekte dat het een aard had en het was maar goed dat er geen tere christenzieltjes bij aanwezig waren, want die zouden zich er danig aan hebben gestoord. Lees verder →

Geplaatst in Als ik over rennen schrijf | Tags: , | Plaats een reactie

Het is niet anders

Geplaatst op 23/12/2006 door Sander

Ooit heb ik kritiek gehad op Een schitterend gebrek van Arthur Japin (spreek uit Japin). In dat hele boek worden emoties uitgebreid beschreven en gedefinieerd, maar juist in de ontknoping ontbreekt dat er aan. Was de schrijver juist daar lui geworden, of kon hij de ultieme taak niet meer dragen om dat intense en pijnlijke moment helemaal te beschrijven? Dat laatste is niet uit te sluiten, maar het kan ook zijn dat de schrijver het precies bedoeld heeft zoals het er staat. Aan het slot is het uit met die gevoelens, juist daar maakt Lucia er een eind aan. Het is afgelopen en in die zin is het eind gerechtvaardigd. Toch is het ook gerechtvaardigd om te menen dat de schrijver daarmee zijn publiek tekort doet. Die leest nu eenmaal niet wat de schrijver er in zet. Hij leest alleen wat er staat te lezen. Alleen dat gebeurt, verder tast hij in volledig duister. Juist hij heeft het hele boek geboeid geluisterd naar alle wederwaardigheden van zo’n mens en wat ze erbij voelde. Dan is het toch wel zo aardig als de schrijver ons lezers ook bij het belangrijkste moment mee laat kijken, en wel zo beleefd.Aan de andere kant schrijft een schrijver een boek zoals hij het schrijft, is een boek zoals het is. Daar moeten wij van het lezersvolk maar genoegen mee nemen.

Geplaatst in Over boeken | Tags: , , | Plaats een reactie

Handtekening

Geplaatst op 12/12/2006 door Sander

Kijk zoon, dit is jouw handtekening die je vroeger zelf onder dit contract hebt gezet, weet je nog, we hielpen je met tekenen. We waren zo trots.

De zoon legt zijn hand eerst vergelijkend naast en dan bedekkend over het onhandig getekende handje. Onontkoombaar komt hij tot de voordehandliggende conclusie dat dit zijn handtekening niet is en dat hij dus vrij is om te gaan en staan waar hij wil.

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | Plaats een reactie