In detectives komt het nog vaker voor dan in mijn normale leven, vrouwen die door hun man geslagen worden. Die mannen zijn dan vaak op macht beluste individuen die eens goed op hun nummer moeten worden gezet. Soms zijn ze niet ook nog de moordenaar, maar hun verdiende loon ontlopen ze zelden. Het patroon is steeds hetzelfde. De vrouw is aardig, meegaand en gaat niet bij hem weg omdat hij toch van haar houdt en achteraf altijd spijt heeft, haar bloemen brengt en belooft dat het nooit weer zal gebeuren. De vrouw moet er dan bewust van worden gemaakt dat hij het niet meent en dat het niet op zal houden. Ze moet bij hem weg.
Dat is lekker overzichtelijk. Die mannen worden gedurende het verhaal ook lekker zwart gemaakt. Maar wat nou als hij het wel degelijk meent? Wat nou als hij zich werkelijk schaamt en door de grond wil zakken omdat hij degene pijn heeft gedaan van wie hij houdt, met wie hij verder wil? Wat als ook de man in het verhaal een menselijk gezicht krijgt? Dan staat kwaad ineens niet meer simpel tegenover goed. Dan moet ook de goede kant een menselijk gezicht krijgen in de relatie en een inbreng in wat er gebeurt. Dan moet de vrouw eerst iets doen voordat hij gaat slaan, iets wat hem buiten zinnen brengt. Lees verder
Ranselrazer 