Het oordeel

Er heeft al iemand voor de lego gekozen en een ander heeft een speelgoedzwaard, dus ga ik opnieuw naar de opslag, waar ik een plastic shotgun vind. Dat zal voldoen in de praatgroep waarin van me wordt verwacht dat ik aan de hand van een stukje speelgoed het gesprek aanzwengel over hoe kinderen tot geweld worden aangezet.

Dat geweertje voelt goed in mijn handen, al is het wat te klein en te licht. Ik probeer het door te laden, zoals ik het mensen in de film altijd zie doen, maar dat werkt alleen in mijn fantasie. Dan ga ik zitten naast een man met wie ik direct in gesprek blijk te zijn over een film die hij heeft gemaakt en over de acteur die daarin de hoofdrol vertolkte. Hij betwijfelt of die man wel echt zijn allerbest heeft gedaan. Ik denk dat hij een grapje maakt, waarop ik vrolijk benadruk dat het een briljante rol is geweest die op geen enkele manier beter had kunnen uitpakken. Het is toch immers een klassieker en ik houd van de film!

Maar de man lacht niet, waaruit blijkt dat ik een inschattingsfout heb gemaakt. Direct verander ik van tactiek en word bloedserieus, om hem ervan te overtuigen dat ik hem niet in de maling wil nemen. Ik sta open voor alle meningen en ben gewoon benieuwd wat hier precies aan de hand is. Waarop hij me vertelt dat de acteur de rol heel anders heeft ingevuld dan de bedoeling was en dat de film beter was geweest als hij naar hem, de regisseur, had geluisterd. 

Lees verder

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | Een reactie plaatsen

Geen kunst of kunst, dat is geen vraag

banaan

Maurizo Cattelans Comedian. Foto Cattelan en Perrotin Galleries

Dat is toch geen kunst!, roept mijn collega bijna verontwaardigd. Natuurlijk is dat kunst, vertel ik hem. Als dat kunst is, dan is dat plankje aan de muur ook kunst! Dan is die kerstboom achter jou ook kunst! Ik hoef niet om te kijken naar het afzichtelijk witte ding met gekleurde lampjes om te weten dat het niet in de verste verte kunst is, maar ik geef hem wel gelijk. Dat kan ook kunst worden, als jij er iets mee doet wat het tot kunst maakt. Dat vindt hij flauw.

Ik ben onverwacht en onvoorbereid terechtgekomen in een discussie over het getapete bananenkunstwerk Comedian van Maurizo Cattelan, een werk dat ik verder niet ken en waar ik alleen van weet doordat ik koppen heb gesneld die repten over een banaan van 120.000 dollar die is opgegeten. Maar de discussie zelf is voor mij niet de eerste in zijn soort. Een jaar of vijftien geleden had ik ongeveer hetzelfde twistgesprek met een andere collega over de tot kunst verheven pispot Fontaine, een van mijn favoriete werken (onverschillig of Marcel Duchamp het nu gejat heeft van Barones Elsa von Freytag-Loringhoven of niet). Mijn toenmalig collega kon ik niet overtuigen en ook nu weer voel ik te veel weerstand tegen het concept van het objet trouvé.

Lees verder

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | Een reactie plaatsen

Ik beken: mijn katten zijn moordenaars

”moestuin Witje, een van onze zwarte katers – die met een paar witte haren op zijn borst en buik – komt net wat al te enthousiast binnen en loopt zonder op- of omkijken naar het verste eind van de woonkamer. Dat voorspelt weinig goeds, en jawel hoor, even later probeert een muis wanhopig te ontsnappen.

Het beestje heeft geen enkele kans.

Ik hoef niet perse te zien hoe elke poging om weg te komen eindigt met een zwarte poot op het hevig ademende lijfje, hoe Witje het muisje de lucht in gooit, geduldig wacht als het dood speelt tot het opnieuw een poging waagt, om er met dodelijke precisie weer een poot op te zetten. Dus ik dirigeer het koppel naar de deur. Als hij de muis in zijn bek heeft pak ik Witje op en zet hem op de gang, dan verder naar de bijkeuken, totdat ik ze samen buiten kan zetten. Ga daar maar verder spelen.

Lees verder

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | Tags: | Een reactie plaatsen

Eerste stappen naar een levende tuin

”moestuinMet de riek wrik ik de graszoden los. Vervolgens schud ik ze door elkaar en gooi ik ze meermalen in de lucht om ze om ze met zoveel mogelijk geweld weer op te vangen. Daarmee maak ik zoveel mogelijk zand los dat vastzit tussen de wortels. Voor pierwormen doe ik extra mijn best. Als ze licht genoeg zijn naar mijn zin, gooi ik de zoden op de hoop, waarna ik weer een nieuw stuk gras aanval. Het zijn mijn eerste schreden die ik zet op het tuinierspad. 

Afgelopen week is eindelijk de bestelling aangekomen van de zadenwinkel, met daarin allerlei bloembollen en wat spul voor de moestuin. Gisteren heb ik al zo’n zes tot zeven vierkante meter van ons gazon van gras ontdaan, en vervolgens heb ik daar tientallen bloembollen de grond in gestopt. Vandaag is, in een heel ander deel van de tuin, de moestuin aan de beurt.

Afgelopen zomer hebben we dit huis gekocht, in het buitengebied van Montferland. We hebben het vooral uitgekozen vanwege de aanwezigheid van een hectare weiland, waar de paarden kunnen staan, en vanwege de nabijheid van het Bergherbos, waar we met die beesten kunnen rijden. Maar bij al dat agrarische land kregen we ook nog een grote tuin van een slordige 2500 vierkante meter, met bomen, struiken en vooral heel veel gazon, alles keurig gemaaid, aangeharkt en geknipt. Geen sprietje of twijgje zat verkeerd toen we hier kwamen wonen. 

Lees verder

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | Een reactie plaatsen

Ontmoeting met een onverschillig god

RagnarokTot nu toe hebben we alles heel bewust vanuit de persoon bekeken. (in de vorige drie delen van Ontsnappen aan het atheïsme) We hebben het namelijk over zingeving, en dat, zo is onze overtuiging, moet nu eenmaal ter hand worden genomen door de zingevende persoon zelf. Dat volgt rechtstreeks uit onze goddeloosheid en vandaar ook dat het scheppingsverhaal begint bij mijn geboorte, het begin van de zin van mijn bestaan. Dat geldt niet alleen voor mij. Ieders zingeving begint bij ieders geboorte. Daarmee worden we in onze werkelijkheid geworpen en vanuit die werkelijkheid scheppen we ons een wereld.

Toch moeten we toegeven dat het zeer onwaarschijnlijk is dat we alles wat bestaat kunnen beschrijven vanuit de persoon. We komen er niet omheen dat er meer is dan wat tegenwoordig is in onze werkelijkheid en wereld. Het enige wat je hoeft te doen is opletten om op te merken dat er zaken zijn die buiten ons blikveld liggen. Steeds breken er er namelijk nieuwe dingen door die voorheen onbekend waren. Er wordt bijvoorbeeld een betere telescoop ontwikkeld en we zien wat verder weg is. Er wordt een nog scherpere microscoop gemaakt en we zien wat nog kleiner is. We worden ietsje gevoeliger voor onze omgeving en we ervaren meer. We bekijken een bekend object even met andere ogen. We struikelen over iets dat we ons nooit hadden kunnen voorstellen maar dat al die tijd bestaan blijkt te hebben. Iemand doet iets waar we zelf nooit aan zouden hebben gedacht.

Maar dat illustreert ook direct het probleem dat we hebben als we gaan praten over wat er buiten onze werkelijkheid en wereld ligt. We zien namelijk pas wat er buiten onze werkelijkheid ligt op het moment dat het er plotseling binnen valt. Even zijn we verbaasd, opgewonden, extatisch, soms geshockeerd of verbijsterd, maar al snel hervinden we onszelf en assimileren we het nieuwe fenomeen in onze wereld. Het wordt gelijkgeschakeld en komt uiteindelijk terecht in handboeken voor de jeugd. We geven het een mooi plaatsje waar het ons niet in de weg staat of waar het ons zelfs van pas kan komen. Dan is alles weer rustig. Daarmee wordt het dus onmogelijk om zelfs ook maar een beetje over de grens van mijn eigen werkelijkheid heen te kijken zonder dat ik ongemerkt toch weer in mijn eigen achtertuin sta te loeren.

Lees verder

Geplaatst in Ontsnappen aan het atheïsme | Tags: | Een reactie plaatsen