Waarom we Nederlandse SS’ers moeten herdenken op 4 mei

Laat ik direct in de eerste zin duidelijk stellen dat ik géén voorstander ben van het leggen van kransen voor SS’ers. Ze verdienen het niet dat we hen eren in hun hoedanigheid van SS’er. Toch denk ik dat ze een plaats horen te krijgen op 4 mei, onze Nationale Dodenherdenking.

Ook mij bracht Auke de Leeuw in 2012 in verwarring met het gedicht over zijn oudoom Dirk Siebe, dat hij niet mocht voorlezen op de Nationale Dodenherdenking. Zelf was ik toen van mening dat het gedicht wel voorgelezen had moeten worden. Ik meen me zelfs te herinneren dat ik vond dat Dirk Siebe in zekere zin evengoed een slachtoffer was en dat zijn slachtoffer-zijn ook eens op de voorgrond mocht worden geplaatst.

Die mening was vooral gestoeld op intuïtie, die voortkwam uit mijn fascinatie voor daders en mijn drang om hen te vermenselijken en niet af te schilderen als monsters, duivels of louter kwaad. (noot 1) Maar inmiddels denk ik niet meer dat Dirk Siebe als slachtoffer kan worden herdacht. Wel denk ik dat we aandacht moeten hebben voor wie hij was en waarom hij deed wat hij deed. En ik denk ook dat 4 mei daarvoor de aangewezen dag is. De argumenten daarvoor zal ik in wat nu volgt op elkaar stapelen.

Lees verder

Geplaatst in Herdenken | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Gesprek met papa

Het was het eerste en enige persoonlijke contact dat ik met mijn vader had, een moment echt tussen ons, met werkelijke communicatie. Het was een heus gesprek, waarin ik het initiatief nam en hij op mij en op mij alleen reageerde, direct en zonder opsmuk. Vreemd eigenlijk dat het me nu pas, zeker veertig jaar later, lukt om daar enige betekenis aan te geven.

Er is overigens nog een herinnering waarin alleen wij met z’n tweeën een rol spelen, maar die wordt slechts gekenmerkt door onbegrip van beide kanten. Dat voorval speelde zich af op een vakantie in het oosten van het land. We waren een eindje gaan rijden met de auto, wat we wel vaker deden in die dagen. Bij die gelegenheden, meestal op een zondagmiddag, verheugde ik me vooral op het tochtje met de pont over de Maas, wat steevast op het programma stond. Daar genoot ik altijd met volle teugen van, en ook nu weer keek ik ernaar vooruit. Maar hoe langer we reden, hoe bezorgder ik werd, want het zag er naar uit dat we helemaal niet over een pont zouden gaan. En uiteindelijk werden mijn ergste angsten bewaarheid, we kwamen weer aan op ons vakantieadres zonder dat we een rivier hadden gezien. Logisch, want vanuit Twente is het ver rijden naar de Maas. Maar ik was een en al verontwaardiging en weigerde uit de auto te komen. Dat was mijn stille manier van protest. Ik wilde met de pont! Waarom zouden we anders uit rijden gaan? Ik zie mezelf nog zitten achter in de Austin Martin van mijn vader, iedereen al verdwenen en alleen hij is er nog, met zijn hoofd in de auto gebogen gebaart hij me geïrriteerd naar buiten te komen. Ik blijf koppig zitten.

Lees verder

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | 3 reacties

Ik ben doodsbang, maar niet voor terroristen

Afschuw heerst na de aanslagen in en rondom Parijs op de redactie van Charlie Hebdo, politieagenten en een supermarkt. En dat is niet vreemd als het geweld zo dichtbij in Europa toeslaat. Toch zijn de schietpartijen niet de grootste oorzaak van de angst die mij bij de keel heeft. Daarvoor zorgen de reacties op de gebeurtenissen die iedereen overal te pas en te onpas met veel bombarie ventileert. Steeds als ik weer de fout maak om naar beneden te scrollen naar de reacties onder een artikel komt die angst me in golven tegemoet, in de vorm van de roep om oorlog, de roep om maatregelen, wijzende vingers naar vijandsbeelden en nog veel meer van dat ondoordacht radicalisme waarin de gematigde stemmen als eenzame drenkelingen verzuipen.

Dat doet me pas echt de haren te berge rijzen. Lees verder

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | 1 reactie

Ik dood, ik dood niet

De gedachten overvielen me op een van de laatste zwoele zomeravonden van het jaar, al ver in de herfst. Een indrukwekkende boom was de enige die hoog in zijn gebladerte geluid maakte, waardoor ik hem opmerkte en bewonderde terwijl ik onder hem doorging. Ik liep daar onder de indruk en zo werd mijn aandacht weer getrokken door het universum dat zo rijk is, zo wonderlijk en zo heerlijk om er deel van uit te maken. Dat gevoel voelde als respect voor mijn omgeving.

Maar zoals altijd bij zulke gelegenheden kwam direct het advocaatje van de duivel in me naar boven dat het moment kapot wilde maken. Het ventje wees me keihard op de honderden muggen die in mijn badkamer tegen de muur zitten geplakt, die ik eigenhandig met mijn postelastiekjes heb platgeschoten of er met mijn blote handen tegenaan heb geslagen. Hij herinnerde me aan alle lijkjes op de vloer van de beesten die ik uit de lucht heb gegrepen en die ik vervolgens achteloos van mijn hand heb geschoten met mijn wijsvinger. Getuigen die soms ook van respect? Nou? Lees verder

Geplaatst in Persoon, Spreuken en sproken van alledag | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Toch zonde

Goðafoss

Godafoss

Hier smeten de IJslanders hun afgodsbeelden in het water.

Geplaatst in God, Spreuken en sproken van alledag | Een reactie plaatsen

Onwaarschijnlijk

Naar elkaar heb je twee verantwoordelijkheden: spreken en luisteren.
Met hem ging dat volkomen gelijkwaardig, een verbijsterend genot dat ik niet eerder had meegemaakt en dat ik niet meer meemaken zal.
Zo vanzelfsprekend wordt het nooit.

Geplaatst in Spreuken en sproken van alledag | Een reactie plaatsen

Afspraak

Een meisje fietst in flinke vaart langs met een telefoon tegen haar oor.
Ze praat hard.

“Ik ben er over tien minuten, waar zie ik jullie?”
“Ik ben er over tien minuten, waar zie ik jullie?”

Geplaatst in Zomaar zomeravonden op straat | Een reactie plaatsen