Ranselrazer

Dinsdag 3 april. Loopgroeptrainging. Nog 19 dagen tot de marathon van Londen.

Na al die kilometers van gisteren zie ik best op tegen de training van vandaag. Ik weet niet of mijn benen het tempo wel zullen willen volgen dat we vanavond gaan rennen. Ze zijn nog wat zwaar en ik voel ook nog een prikje in mijn kuit. Maar het is natuurlijk geen optie om thuis te blijven. Dan ga ik maar een keer lekker rustig achteraan hollen.

Geurt blijkt er overigens helemaal niet te zijn vanavond. Die heeft een weekendje Terschelling gehad en is nog op de terugweg. Dat vind ik jammer, want ik had graag het resultaat van gisteren met hem besproken. Nu mis ik de de bevestiging van hoe ik die laatste drie kilometer van de halve marathon interpreteer.

Gelukkig heeft hij het recept voor deze avond doorgegeven aan Wijnand. Die vertelt ons dat we flink wat kilometers gaan maken. Alsof ik die tekort kom in mijn schema! Maar goed, we gaan aan de slag.

Er blijkt een schema te liggen met steeds kortere afstanden op steeds grotere snelheid. We beginnen bij 2,4 kilometer in een lekker tempo van van 4:10. Voordat we van start gaan zie ik nog op tegen de afstand, maar als we eenmaal bezig zijn is dat eigenlijk geen punt.

Daarna moeten we twee kilometer lopen in een tempo van 4:00, 1,6 kilometer in 3:50, 1200 meter in 3:40, 800 meter in 3:30, en tot slot nog vijf tweehonderd metertjes, opnieuw oplopend in snelheid.

En het gaat me verrassend goed af! Die eerste 2,4 kilometer loop ik achteraan met Robert-Jan, die gisteren ook een halve marathon heeft gelopen en die er daarna nog 12 kilometer bovenop heeft gedaan. We vertellen elkaar dat we het vandaag waarschijnlijk niet zullen kunnen bijbenen.

Maar verrassend genoeg zitten we allebei steeds vooraan, als we niet op kop lopen. Wij zijn dat lange werk gewend.

En in feite hebben we het aan Wijnand te danken dat het relatief makkelijk gaat. Als we staan uit te hijgen van de laatste 200 meter vertelt die ons namelijk dat die eerste 2,4 kilometer helemaal niet op het oorspronkelijke schema van Geurt stond. Die heeft hij er eigenhandig bij gemaakt. En precies die paar kilometers in dat rustige tempo gaven mij de gelegenheid om op gang te komen.

En sommige anderen werden er alvast een beetje door uitgeput, zodat ze mij er later niet uit konden lopen. Zo werkte dat extraatje aan twee kanten in mijn voordeel en dat van Robert-Jan.

Maandag 2 april. Heen, Halve van De Haar, terug. Nog 20 dagen tot de marathon van Londen.

Als er één dag is waarvoor ik donaties verdien, dan is het deze wel. Het is een echte trainingsdag waarop ik keihard werk en veel kilometers maak, inclusief wedstrijd waarbij ik dingen te weten wil komen. En het persoonlijke record op de halve marathon heb ik helemaal uit mijn hoofd gezet, wat toch eigenlijk ook kudo’s verdient.

Rond een uur of 11 vertrek ik van huis met een rugzak om. Daarin veel drinken, een banaan, een paar repen peperkoek en extra kleren. Als ik al ruim een halve kilometer op weg ben, moet ik nog even terug, want ik ben een plastic poncho vergeten voor in het startvak. Daarmee blijf ik lekker warm na het inlopen.

Naar Haarzuilens lopen brengt de kilometerstand vandaag alvast op 9,5. Als ik aankom is Michiel vrijwel de eerste die ik zie. Hij is aan het rekken, strekken en inlopen. Zo meteen gaat hij de 10 kilometer lopen en bovendien vertelt hij me dat de dag goed is begonnen voor de Run-Inners. Wijnand heeft de 5 gewonnen.

Ik ben net te laat voor de prijsuitreiking, maar ik kom Wijnand nog wel tegen. Die heeft tactisch gelopen, vertelt hij. Hij is lekker achter de koploper blijven hangen en is er op de laatste kilometer als een speer vandoor gegaan. Zo win je een wedstrijd!

Als wij even later zijn weggeschoten juicht Michiel me toe vanaf de kant. En in de gauwigheid weet hij me ook nog te vertellen dat hij tweede is geworden op de 10 km. Dat maakt het Run-Inn-succes compleet. Jammer genoeg ben ik zelf dan al kansloos, want er zijn een paar mensen heel ambitieus van start gegaan. Bovendien ik ga vandaag niet voor de prijzen.

Het veld is al vrij snel uit elkaar geslagen. Als we wind mee hebben probeer ik een groepje te bereiken dat voor me loopt. Dat lukt uitstekend, maar helaas verpulvert het als ik er ben en we een bocht omgaan tegen de wind in. Dat moet ik dan alsnog alleen opknappen. Voor me loopt een man die ik vrijwel tot het einde toe bij me in de buurt zal hebben. Meestal loop ik voorop, maar hij zal eerder binnenkomen en met de eerste plaats in onze leeftijdscategorie gaan strijken.

Op ongeveer vier kilometer komt een jongen in een blauw shirt me voorbij scheuren. Maar hij zet niet door en ik kan bij hem aanhaken. We zullen nog zeker 10 kilometer bij elkaar lopen, het ene stuk ik voorop, dan weer hij. Hij houdt me uit de wind op een zwaar stuk door de polder. Op zestien kilometer halen we echter een jongen in die we al zo lang in het oog hadden en die maar heel langzaam dichterbij kwam. En zij vinden elkaar en gaan er met z’n tweeën vandoor. Ik kan niet volgen al loop ik op dat moment wel mijn snelste kilometer.

Voor die ongemerkte versnelling moet ik betalen! Vanaf 18 kilometer krijg ik het zwaar. We zijn net weer het terrein van Kasteel De Haar opgelopen en komen nu op een zandweg. Daar kan ik minder goed mee omgaan dan mijn medelopers. Bovendien begin ik nu te merken dat ik geen rust heb gehouden voor deze wedstrijd. Mijn kilometertijden zakken ineens van rond de 4 minuten naar rond de 4:20.

Ik kan het niet meer bolwerken. Mijn categoriegenoot profiteert daar optimaal van en komt me voorbij. Ik moet hem laten gaan en op ongeveer één kilometer voor de meet word ik ook nog verschalkt door twee andere renners. De rest ligt gelukkig te ver achter om me nog te kunnen inhalen.

Ik finish als achttiende in 1:25:05.

Dat is natuurlijk een tijd waar ik mee kan werken. Vermenigvuldigd met twee kom ik hiermee op de marathon ver onder de 2:55 uit. Alleen mag ik 22 april natuurlijk niet zo dramatisch instorten, want dan ben ik nog niet op de helft. Het zwaarste gedeelte moet dan nog komen.

Aan de andere kant heb ik dan natuurlijk een week rust gehad en die dag heb ik ook geen tien kilometer extra gelopen. Dat zal behoorlijk schelen, dat weet ik wel. Maar voor mijn gemoedsrust was het toch beter geweest als ik vandaag het tempo op peil had kunnen houden. Morgen zal ik met Geurt bespreken wat dit precies betekent.

Bij de garderobe kom ik de volgende Run-inner tegen, Remco, die net een keurig PR heeft gelopen op de halve marathon. We kleden ons om en dan stapt hij op de fiets. Dat zit er voor mij niet in, ik moet nog teruglopen en daar kijk ik helemaal niet naar vooruit. Mijn voetzolen doen pijn en af en toe heb ik kramp. Maar er is niets aan te doen, ik moet toch echt naar huis.

Net buiten het terrein begin ik maar met lopen, voorzichtig, landend op mijn hakken, langzaam, heel langzaam. Dit wil ik eigenlijk niet nog kilometers doen, maar gelukkig kom ik na een kilometertje of zo in een modus waarmee ik kan leven. Die brengt me gewoon thuis, al gaat het niet snel.

Onderweg komt er nog een verbaasde medeloper langsfietsen. ‘Jij plakt er nog een stuk aan vast’, roept hij me toe. ‘Alles voor de marathon’, antwoord ik. Hij steekt zijn duim omhoog.

Fijn dat zo iemand kan waarderen wat ik doe.

Zondag 1 april. Lange duurloop. Nog 21 dagen tot de marathon van Londen.

Over drie weken ben ik al klaar met de marathon en is er niets meer aan te veranderen. Dan ben ik ofwel een baas, ofwel een sukkelaar. Dat ligt er maar helemaal aan of ik een überbaas wil zijn en snel start, of dat ik genoegen neem met gewoon baas.

En blaas ik mezelf dan op of ben ik sterk genoeg?

Morgen is de generale repetitie bij Haarzuilens. In die halve marathon rond Kasteel de Haar wil ik het überbazentempo van 4:00 minuut per kilometer aanhouden, om te kijken hoe dat voelt in een wedstrijd. Als ik dat makkelijk 21 kilometer kan volhouden, dan weet ik weer meer dan ik vandaag weet.

Vandaag loop ik de generale van de generale. Ik heb een route uitgestippeld naar het evenemententerrein die minstens twee kilometer korter is dan de route die ik gewoonlijk neem. Daardoor hoef ik morgen maar negen kilometer heen en terug te lopen in plaats van twaalf en ik denk dat ik mezelf daar morgenmiddag dankbaar voor ga zijn.

De opspelende spier in mijn rechterkuit voel ik nog steeds zitten, maar minder dan vrijdag, terwijl ik toch harder loop. In Vleuten, op iets meer dan zes kilometer, heb ik even een momentje dat ik bang ben dat het helemaal verkeerd gaat. Er gaat een vervelend schokje door mijn achilleshiel, maar voordat ik erop kan reageren is het alweer voorbij.

Dat is even schrikken, maar verder heb ik er geen last meer van. Dus deze generale gaat alvast goed. Op naar morgen.